Pierwsze udokumentowane wzmianki o kozicach żyjących w Tatrach pochodzą z XVI w. W podaniach ludowych kozica zapisała się jako symbol swobody i umiłowania gór. Dziś na świecie wyróżnia się 10 podgatunków, a kozica tatrzańska jest jednym z nich. Kozice są typowymi zwierzętami górskimi o wadze około 30kg. Jej wysokość sięga 80cm, a długość ciała od czubka nosa po nasadę ogona wynosi około 130cm. Najczęściej przebywają w strefie wysokości 1700-2200 m.n.p.m, w piętrach kosodrzewiny, hal i turni. Kozica jest zwierzęciem stadnym, żyjącym w kierdlach liczących od 5 do 15 osobników. W połowie XIX w kozica tatrzańska należała już do zwierząt ginących. Dzięki pierwszej na świecie parlamentarnej ustawie o ochronie gatunkowej zwierząt, którą uchwalił Sejm Krajowy we Lwowie 1868r populacja z 36 osobników rozmnożyła się do 136 w 1904r. Obecnie w Tatrach żyje ok. 300 kozic w tym po stronie polskiej ok. 80 sztuk. Jak wynika z danych historycznych, kozicy tatrzańskiej wielokrotnie zagrażało wyginięcie. Dziś według nomenklatury Światowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) kozica ze względu na swą niewielką liczebność, jest zaliczana do zwierząt krytycznie zagrożonych. Uratowanie zwierzęcia zaliczanego do tej kategorii możliwe jest tylko poprzez usunięcie przyczyn wymierania. (wg Łukasza Pęksa

Projekt: Justyna Jaśkowiak

Nakład: 30szt.