Drozd obrożny (Turdus torquatus) – śr. ptak wędrowny z rodziny drozdowatych. Zamieszkuje górskie rejony całej Europy aż po Ural. Zimuje w rejonie Morza Śródziemnego, na Bliskim Wschodzie i w pół. Afryce. W Polsce, stosunkowo liczny jest w Tatrach, mniej w Bieszczadach, natomiast b. nieliczny w wyż. partiach Sudetów. Bardzo nielicznie gnieździ się na Mazurach. Upierzenie czarne, pióra na skrzydłach i spodzie ciała mają jasne brzegi. U samca w szacie godowej na piersi kontrastowa, wyraźna, duża, biała obroża w kształcie półksiężyca, w szacie spoczynkowej brudnobiała. Oprócz tego jego brzegi piór na skrzydłach i spodzie ciała są rozjaśnione. Samica ma ubarwienie szaro-brunatne z wyraźniejszym łuskowanym (ułożonym z jaśniejszych brzegów piór) rysunkiem upierzenia i słabiej zaznaczoną, ciemniejszą niż u samca półobrożą. Nogi ciemne, dziób żółty z czarnym końcem. Ostrzega ostrym, skrzypiącym "tjuk". Po ziemi skacze, lata szybko, choć na krótkie dystanse. Owady i ich poczwarki, larwy, pająki oraz dżdżownice wchodzą w skład pokarmu jedzonego wiosną i latem. Jesienią i zimą zbiera głównie mięsiste jagody. W ciągu roku wyprowadza jeden lub dwa lęgi. Tworzone pary są monogamiczne. Koszyczkowate gniazdo jest umieszczone w kosodrzewinie lub nisko (na wysokości 1-3 metrów) na młodym świerku czy jodle lub gęstych krzewach iglastych, zwykle przy pniu. Bywa też ukryte w szczelinie skalnej. Samica składa 4–5jaj, wysiadywane są przez nią. W Polsce objęty ścisłą ochroną gatunkową.

Nakład: 200 z 4000szt

Projekt:Grzegorz Lassota/Justyna Jaśkowiak